276 | เพะชะคุชะเพะชะคุชะ

เมื่อวันก่อน อยู่ดีๆ ไอ้เต้ย-เพื่อนที่ทำงานอยู่ art4d ก็โทรมาหาผม
ถามว่ามึงมีคอมใช่ไหม แล้วก็มีโปรแกรม Keynote ใช่ไหม
งั้นมึงมาช่วยงานเพะชะคุชะกูหน่อยสิ

นั่นแหละครับที่ทำให้อยู่ดีๆ ผมก็ได้มีโอกาสไปงานที่อยากไปมานานเสียที
กล่าวโดยย่อ – งานนี้คงมีส่วนคล้าย Barcamp ที่ชาวไอทีบ้านเราคุ้นกันนิดหน่อย
นั่นคือเป็นงานที่ใครขึ้นไปพูดอะไรก็ได้บนเวที (รู้กันว่าเน้นเรื่องความคิดสร้างสรรค์)
โดยหนึ่งงานมีคนพูด ๒๐ คน โดยใช้��าพนิ่งคนละ ๒๐ หน้า หน้าละ ๒๐ วินาที
กติกานี้ดูสนุกตรงที่ใครที่ขึ้นไปพูดเนี่ย ถ้าเกินเวลาก็ต้องลงจากเวทีอย่างช่วยไม่ได้
ครั้งก่อนๆ จัดตามสถานที่ต่างๆ ที่ไกลจากลาดพร้าวจนทำให้ผมไม่มีโอกาสได้มา
ส่วนครั้งนี้เขาเอามาเป็นหนึ่งสีสันในงาน Bangkok Design Festival 2008
งานนี้โคตรน่าสนุกเลยครับ จัด ๑๔-๒๖ นี้ ที่สยามดิส-เซ็นเตอร์-พารากอน-หอศิลป์
เมื่อวานผมก็ไปดูหอศิลป์มารอบนึง (จริงๆ คือมาฟังสรุปงานที่จะต้องหมกมุ่นในวันนี้)

เอาล่ะ กลับมาที่เพะชะคุชะกันต่อ เล่าด้วย��าพเลยละกันนะครับ จะได้ไปนอนเสียที

ลานข้างพารากอน กลายเป็นที่โชว์ของจากกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อการออกแบบ
ชื่อกลุ่มโคตรจ๊าบเลยครับ งานก็สนุกและฮามากๆ ด้วย เป็นอีกหนึ่งในสีสันของ BDF

เรือยางที่เห็นลอยอยู่นั่น คนสร้างสรรค์เขานำข้อมูลที่มีการคำนวณของนักวิทยาศาสตร์
ที่บอกว่าอีกไม่กี่ปีพอโลกมันร้อนจนน้ำท่วมกรุงเทพฯ เนี่ย ระดับน้ำจะอยู่สูงขนาดนู้น!
ส่วนซูชิข้าวเหนียวหมูย่างนั่นก็เป็นการผสานไอเดียจากอีปุ่น+ญี่สานเข้าด้วยกัน
เขาเอามาแจกให้คนเดินเที่ยวงานกินฟรี อร่อยเด็ด!
(ผมเคยคุยกะเพื่อนว่าอยากเปิดร้านซูชิไทยว่ะ ก็ไอ้ข้าวเหนียวแบบนี้แหละครับ โอ้ว!)

ห่วงยางที่วางเรียงกันนั้นแต่เดิมคนออกแบบเขาเอามาเรียงซ้อนๆ กองกันเฉยๆ
แต่พอมาอยู่ใกล้เวที ก็เลยจำต้องกลายเป็นเก้าอี้นั่งของผู้ชมไปโดยปริยาย
และเข้ากันกับร่มและเก้าอี้ชายหาดโดยมิได้นัดหมาย!!
ส่วน��าพล่างขวานั่นก็เป็นแมคบุ๊กตัวเล็กของสตูผมเองครับ เอามานั่งเตรียมสไลด์

ตอนเย็นๆ บรรยากาศคึกคักมาก บนเวทีพันธมิตรมีป้าดีเจเปิดเพลงแรงๆ จ๊าบสุด

พอฟ้าเริ่มมืด ก็เป็นคิวของทางเวที มอบรางวัลให้กับนักศึกษาที่ส่งงานมาประกวด
แล้วก็จะใช้เวทีนี้แหละเป็นที่ตั้งงานเพะชะคุชะตอนหนึ่งทุ่ม
(มี��าพพาโนรามาขนาดใหญ่ อันเดียวกะ��าพบนนั่นด้วยครับ กด)

มอบรางวัลกันไป

ผมมีเวลาเดินเล่นแป๊บนึงก็ออกไปถ่าย��าพบรรยากาศข้างนอกครับ
ตรงธนาคารตือมีพนักงานสาวสวยด้วยคนนึงเลยขอถ่าย��าพมา
(แหม ปีนี้ใช้งานทรัพยากรบุคคลรุ่นน้าๆ ป้าๆ กันเยอะนะครับ)

พองานเพะชะฯ เริ่มขึ้น ผมก็นั่งง่วงอยู่ตรงเต็นท์เครื่องเสียงอย่างเดียว
กว่าจะลงตัวก็ตอนลุงนิวัติ กองเพียรขึ้นมาพูดเรื่อง��าพเขียนเชิงสังวาส
โอ้ว ทีแรกคิดว่าลุงจะแวรงงงงกว่านี้ซะอีก แต่เท่านี้ก็ได้ใจแล้วครับ

แล้วฝนก็ตก!! ผมนึกเหตุผลไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเขามาจัดที่เอาต์ดอร์
จริงๆ งานแนวนี้มันต้องในร่ม ในสถานที่ที่คุมดินฟ้าอากาศได้ไม่ใช่เหรอครับ
เสียงแซวหาคนปักตะไคร้ดังเซ็งแซ่ ทีแรกก็ฮาๆ แต่หลังๆ ก็ไม่ค่อยฮา
ตอนทำสโมของทมหาลัย ผมไม่เคยเชื่อไอ้ระบบปักตะไคร้นี่เลยแฮะ
คือจะสั่งน้องให้มันปิดโหมดพึ่งไสยศาสตร์ไปให้หมดเลย ไม่เอาๆ
แล้วเตรียมแผนกันฝนไว้ให้รอบคอบ ดีกว่านั่ง��าวนาหรือไม่ยอมเตรียมการกัน
(กลับมาที่เพะชะฯ) ตอนนี้พอฝนตกเลยต้องพักเวทีไว้ครู่นึงครับ

พอฝนหยุดได้สักพัก ก็เป็นคิวของบนเวทีต่อ ครู่นึงก็เข้าช่วงพักครึ่งครับ
มีชาวศรีลังกากลุ่มนึงขอเอาโชว์มาแสดง เป็นการเต้นพื้นเมืองแบบประยุกต์
เขาเต็มใจในการแสดงดีนะครับ แล้วก็ได้รับเสียงปรบมือทั้งสี่โชว์เลย

งานคราวนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเคยมา เลยไม่รู้ว่ามาตรฐานมันต้องเจ๋งขนาดไหน
แต่เสียงจากผู้ชมหลายๆ คนที่ได้ยินมา (ผมด้วย) ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยสนุก
ทั้งบรรยากาศที่คั่นด้วยฝนตก และผู้พูดหลายคนที่ดูไม่จูงใจให้น่าฟังเท่าไหร่
ที่ชอบสุดคงเป็นฝรั่งที่พูดเรื่อง Unintended Design ที่เห็นในประเทศไทย
เช่นเอาฝาเบียร์มาเล่นเป็นตัวหมากฮอส หรือเอากระเป๋าถือมาบังแดด
คือบ้านเมืองฝรั่งเขาไม่มีการใช้ประโยชน์แบบประยุกต์ไงครับ
โต๊ะก็คือโต๊ะ เก้าอี้ก็คือเก้าอี้ ผลิตมาและต้องเป็นเก้าอี้เท่านั้น
ไม่ได้ประยุกต์ซะฝรั่งทึ่งแบบบ้านเรา .. เออ ไทยแลนด์นี่ก็เท่ไม่หยอกนะ

งานดำเนินไปด้วยดี มีสายฝนโปรยปรายเบาๆ ลงมาเป็นระยะ
แต่สุดท้ายพอมาอีกระลอก คราวนี้ตกหนักเลยครับ เหลือยังไม่ได้พูด ๒ คน
แต่เวลาก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งแล้ว พิธีกรเลยประกาศปิดงาน เอาไว้เจอกันใหม่

เสียดายอ้ะ ถ้าคราวหน้าจัดที่ไหนอีกก็จะไปเยี่ยมอีกที
เพราะได้อะไรมาเยอะเหมือนกันครับ แต่คงไม่ไปอยู่หลังเวทีละ
ลำพังแค่เหนื่อยน่ะไม่ว่า แต่นี่ต้องเป็นหนึ่งในแม่งานไปกลายๆ
เฮ้ย มันอะไรกะกูนักวะเนี่ย

ป.ล.
เห็นแนวงานนี้รู้สึกว่ามันใหญ่ไปหน่อยครับ
เหมือนงานแฟตเลย ครั้งแรกๆ นี่เล็กและน่ารัก
พอระบบมันเยอะขึ้นก็เริ่มไม่สนุกแล้ว มันแข็ง มันแห้งแล้งไป
ใจจริงผมเองก็คิดอยากจัดอะไรแนวนี้แบบเล็กๆ ในวงขึ้นมาเหมือนกันนะ
คุยกะไอ้เต้ยตอนนั่งรถมัน ทั้งขาไปขากลับ แล้วก็ได้ไอเดียพลุ่งพล่าน
แต่ก็ยังอยู่ในขั้นตอนเพ้อฝันครับ ไว้ได้ทำจริงเมื่อไหร่แล้วจะบอก