T~T เลื่อนเก้าอี้หนีบมือตัวเอง…………..
— Nungning™ ~ʕ•ᴥ•ʔ (@notsosad) January 31, 2013
จากทวีตนี้ตะกี้ของ @notsosad
โลกโซเชียลมันก็เป็นงี้สินะ
T~T เลื่อนเก้าอี้หนีบมือตัวเอง…………..
— Nungning™ ~ʕ•ᴥ•ʔ (@notsosad) January 31, 2013
จากทวีตนี้ตะกี้ของ @notsosad
โลกโซเชียลมันก็เป็นงี้สินะ
พอดีเพิ่งซื้อ iMac ใหม่มา (อวดๆ) แล้วผมใช้โครมเข้าเว็บเป็นหลัก ก็พบว่าตัวเองโคตรรำคาญตัวอักษรจิ๋วๆ บนเฟซบุ๊กเลยครับ (ที่จริงคือไม่ชอบดีไซน์ทุกประการของฟซบุ๊กเลย) เลยทำไอ้นี่ขึ้นมาใช้เองเพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว
มันเป็นตัวขยายขนาดตัวอักษรบนเฟซบุ๊กให้ใหญ่ขึ้นนิดนึงครับ จากเดิมที่จิ๋วๆ ก็ขยับมาเป็น 13px ซะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเลยปล่อยให้โหลดด้วยละกัน ดาวน์โหลดที่นี่เลยครับ:
ส่วนวิธีติดตั้งก็ไม่ยาก ใครใช้ Firefox ต้องโหลด Add-on ชื่อ Greasemonkey ก่อน แล้วก็โหลดไอ้ตัวนั้นมาลง
หรือถ้าใครใช้โครม ก็โหลดสคริปต์ลงมาจากลิงก์ข้างบน จะได้ไฟล์ชื่อ 157418.user.js มาตัวนึง แล้วก็เข้าไปที่ URL นี้รอไว้ chrome://extensions (ก็อปไปวางเลย) แล้วจับไฟล์ที่โหลดมาตะกี้ ลากมาวางแหมะลงหน้านี้แหละ จบแล้วครับ
ถ้าใช้แล้วโอเคก็ฝากบอกต่อหรือโหวตให้ด้วยนะครับ (แม่งบ้าคะแนน)
หรือจะให้ปรับอะไรก็บอกนะ พอดีตอนนี้อู้งานปั่นต้นฉบับส่งแซลมอนอยู่ แหะๆ
เหี้ยมาก เหี้ยมาก เหี้ยสุดๆ ชีวิตตะกี้ที่ผ่านมา เอาไปเล่าเป็นหนังแอคชั่นทริลเลอร์ที่สร้างจากเรื่องจริงได้เลยนะ (เดี๋ยวคืนนี้กลับเขียนบล็อก)
— iannnnn (@iannnnn) January 2, 2013
ที่จริงทวีตแบบนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวานซืนครับ แต่ติดงานจนเพิ่งว่างได้มาเขียนเมื่อคืนนี้เอง
เชิญอ่านครับ
Continue reading (เรื่องจริง) เหตุการณ์สยองขวัญที่ห้องน้ำออฟฟิศ
ตัดสินใจเขียนเรื่องนี้ลงในบล็อกส่วนตัว ไม่ลงในเว็บหลักละกันนะครับ ใครที่พอจะรู้จักผมอยู่บ้างจะได้นึกภาพออกว่ามันอะไรยังไงบ้าง ส่วนใครที่ไม่รู้ก็ช่างมัน :30:
ที่จริงก็นึกอยู่นานว่าจะเขียนยังไงดี สุดท้ายก็เอาเป็นว่าเขียนไปเรื่อยๆ อย่างเคยละกันนะ
คืองี้ครับ จะขอเล่าเรื่องเว็บเฟลสักหน่อย
ภาพแรกสุดเลยที่ลงเว็บเฟล (สมัยนั้นดูเนิร์ดมาก)
เว็บเฟล (Fail.in.th) เป็นเว็บสนุกๆ ที่ผมสร้างมันขึ้นมาเป็นงานทดลองเมื่อวันที่ 9 พ.ย.2552 เพื่อนำมาประกอบการบรรยายในงาน WordCamp Bangkok 2009 เพื่ออธิบายเนื้อหาเกี่ยวกับการเลือกใช้ปลั๊กอินของ WordPress และตัวอย่างวิธีการกระจายเนื้อหาจากเว็บหลัก ไปสู่เฟซบุ๊กและทวิตเตอร์ แถมยังมีโมเดลลิขสิทธิ์ที่ใช้สัญญาอนุญาตที่ดูแล้วเป็นมิตรกับทุกฝ่าย ถ้าสังเกตให้ดี ตรงท้ายเว็บผมจะเขียนไว้ว่า “ทุกผลงานที่ปรากฏใน FAIL.in.th ใช้สัญญาอนุญาต Creative Commons แสดงที่มา 3.0 ประเทศไทย นั่นแปลว่าคุณสามารถนำผลงานนี้ไปเผยแพร่ต่อได้ แต่ต้องให้เครดิตกันนะจ๊ะ ของ่ายๆ เท่านี้แหละ” นั่นก็เป็นหนึ่งในอุดมการณ์ที่ตั้งใจแน่วแน่ไว้ว่าตัวเองจะเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเขาเผยแพร่สัญญาอนุญาตชนิดนี้ให้คนเข้าใจ และจริงจังกับการ “ให้เครดิต” กัน
ซึ่งทั้งเรื่องการเผยแพร่เนื้อหาผ่าน Social Media และทั้งเรื่องเครดิตผลงานนั้น ในสมัยปี 2552 ยังถือเป็นเรื่องใหม่มากๆ ในสังคมออนไลน์บ้านเรา (เอาจริงๆ คือสันดานเราแย่มานานอะไรงี้แหละ) พอมาถึง พ.ศ.นี้ ทั้งสองเรื่องก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว ใครที่เป็นพวกขี้ก็อป ขี้ขโมย ไม่ให้เครดิตอะไรต่ออะไรก็เริ่มโดนสังคมประณามไปตามสมควร ซึ่งทุกอย่างที่จริงมันก็เป็นไปตามเวลาของมัน และความเข้าใจในวิถีชีวิตแบบออนไลน์ของคนในบ้านเราก็เริ่มจะมีมากขึ้นแล้ว (ขนาดเน วัดดาวยังใช้ Social Cam ท้ายิงกัน เจอเคสนี้ผมแทบกราบ)
ในช่วงแรกๆ เว็บเฟลถูกครหามากมายเลยครับ บางเสียงก็บอกว่าไปก็อปของฝรั่งมา บางคนก็บอกว่าทำไมก็อปแล้วไม่เหมือนวะ บรรยากาศมันไม่ใช่ (กูอยากจะเอาอีสองพวกนี้ไปต่อยกันเองจริงๆ เสร็จแล้วใครชนะผมจะยอมทำตามเลยสัส) หรือแม้แต่สไตล์ของมุกมันไม่ใช่แบบที่เขาคุ้นชินกันจากเฟลของฝรั่ง หรือระบบการส่งผลงานเข้ามาซึ่งดูยุ่งยาก ฯลฯ ผมในฐานะเจ้าของเว็บ (ที่จำไม่ได้ว่าไปเรียกตัวเองว่าเฟลาธิการตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้สึกจะในหน้าหมายเหตุสักอย่างแหละมั้ง) ก็ค่อยๆ ปรับปรุงทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลังไปพร้อมๆ กับเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเว็บไปอย่างใกล้ชิดบ้าง ห่างๆ บ้าง
ที่จริงมีเรื่องราวมากมายที่ผมอยากบอกอยากเล่าอยากอวดเกี่ยวกับมันนะครับ เอาที่พอนึกได้ตอนนี้ละกัน
จะบอกว่าว่างก็ไม่เชิง แต่ช่วงสัปดาห์สุดท้ายของปี 2555 นี่ ชาวหอชายในออฟฟิศสามย่านแม่งเกิดเบื่องานประจำอันเคร่งเครียดขึ้นมา (หอชาย = ห้อง Production อันประกอบไปด้วยดีไซเนอร์และ Dev ที่เป็นผู้ชายเกือบล้วน .. คือพอดีเขากั้นห้องแยกกันกับสาวๆ เหล่า PM และฝ่ายคอนเทนต์) ก็เลยใช้เวลาว่าง 20% ของเวลางาน ไป.. กินข้าว แล้วอีก 80% ที่เหลือมานั่งทำอีเว็บบ้านี่ขึ้นมาครับ
ใครทำงานออกแบบคงได้เจอเวลาจะทำ Mockup แต่ละครั้งก็ต้องไปเปิดพวกเว็บ Lolem Ipsum Generator ต่างๆ (เจ้าที่ผมชอบคือ CupCakeIpsum เพราะมันน่ารักดี) แต่ยังไงข้อเสียของมันก็คือดันเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษอยู่ดี จนสรุปว่าเอาภาษาไทย เป็นชุดคำที่เรียงกันสะเปะสะปะ สั้นบ้างยาวบ้าง จากพจนานุกรมประเภทต่างๆ กันดีกว่า ก็เลยออกมาเป็นเว็บ โลเร็ม.อิน.ไทย ขึ้นมาครับ
ทั้งหมดนี้ทำจบในเวลาแค่ไม่กี่อึดใจ ด้วยฝีมือการบรรเลงโค้ดของ เบนท์ (@bentino471) / เดี่ยว (@ma_deow) และออกแบบโลโก้ด้วยการใช้ตีนข้างซ้ายปาดโดยอีแบงค์ (@vbanku)
ใช้ดีแล้วก็บอกต่อ หรือถ้ามีข้อเสนออะไรก็ไปบอกอีพวกนี้เอานะครับ (ผมไม่เกี่ยวนะ มีส่วนร่วมแค่ขี้เล็บ ถ้าด่าไปด่าอีพวกนี้เอา จบนะ)